![[Home]](bluhome.gif){kind=small}
![[Poprzednia]](bluppage.gif){kind=small}
![[Piętro wyżej]](Bluup.gif){kind=small}
![[Następna]](blunpage.gif){kind=small}
- Dziejowe sito odsiewa
Nowe wciąż rzesze na przemiał,
Bezmózgich bezdenną beztroskę
Na wartość wymienną wymienia...
Przyjdzie się jeszcze ukorzyć
Mózgowi i sumieniu,
Gdy zamiar nie da się wdrożyć
A sens zaprzeczy istnieniu...
Niejedna jeszcze przemiana
Błogi nasz spokój zniweczy,
Aż wszystkim stanie się znana
Wątpliwość w nasz rozum człowieczy...
Odwieczna, pierwotna nam nicość
Jaskrawo rzuci się w oczy,
I pozostanie nam tylko
Zły upór, co nas zauroczył...
Jak więc Niebu nie bluźnić
Jak Stwórcy nie złorzeczyć,
Gdy nam potrzask wykuł w swej kuźni
By nas z pychy wreszcie wyleczyć...
Copyright © 1997 - 2010 by Andrzej Wodzianicki
Email us at Feedback@cmncore.org