2004-2009
[Home]  [Poprzednia]  [Piętro wyżej]  [Następna]


JĘZYK A RZECZYWISTOŚĆ

 

Rzeczywistość istnieje dla nas jako ciąg doznań świadomych. To fakt nadrzędny. Jako taka, jest różnorodna. Przejawia się nam poprzez niezliczone aspekty, które ciągle przeobrażają się, łączą i dzielą. Niektóre ulegają szybkim zmianom, inne zaś ewoluują na tyle wolno, że zmiany są niedostrzegalne. Taka jest rzeczywistość przed przetworzeniem jej przez umysł.

Dla swoich wąskich potrzeb człowiek nadaje nazwy niektórym z postrzeganych aspektów rzeczywistości. Wyróżniając pewne aspekty, człowiek arbitralnie wprowadza wybiórczość. Aspekty nie wyróżnione w ten sposób są dla niego niewidoczne. Pozostają w stanie domyślnym, nie odnotowane jako fakty.

Poprzez definiowanie, człowiek dopuszcza do "istnienia" te aspekty rzeczywistości, które są mu potrzebne i wygodne. Cała zaś nieskończenie przebogata reszta po prostu dla niego nie istnieje.

Można więc słowem oddzielić światłość od ciemności a świat od chaosu. Można też nadać sobie status "wybranych", poprzez odmówienie innym prawa do równoprawnego istnienia.

Warstwa skoncentrowanej świadomości z której lepimy sobie wyobrażenia na temat tego co "istnieje" to zaledwie czubek góry lodowej. Żart polega na tym, że kategorie pojęciowe, które tu i ówdzie narzucamy na płynną rzeczywistość, nie posiadają należytej elastyczności.

Gdy zmienia się wymowa rzeczywistości, nasze sztywne struktury myślowe stawiają opór temu co nowe, aż w końcu ulegają rozpadowi. Stare ujęcia okazują się dłużej niestosowne i odpadają jak skóra z jaszczurki.

Człowiek broni się przed tym, bo świat który rozumie składa się ze statycznych elementów myśli. Broniąc się przed rozsadzeniem zastygłych pojęć, człowiek wyzwala energię, która jest siłą konserwatywną - inercją w stosunku do zmian zachodzących w pierwotnej rzeczywistości, ponad myślą i językiem.

 



[Home]  [Poprzednia]  [Piętro wyżej]  [Następna]

 

Copyright © 1997 - 2017 by Andrzej Wodzianicki
Refleksje i komentarze prosimy przesyłać tu: aw@cmncore.org